‘Ινστιτούτο Πουλαντζάς

Στη Mεταπολίτευση, η Aριστερά είναι τεχνοαναλφάβητη! Πότε πρόδηλα λουδιτική, πότε συντηρητικά υπέρ των πνευματικών δικαιωμάτων, δεν έχει ακόμη υιοθετήσει τις πρακτικές προσέγγισης του ψηφιακού που προτείνονται απο κινήματα και ριζοσπαστικούς στοχαστές διεθνώς. Αυτή η διάλεξη, στοχεύει στο να συμβάλλει στην κατανόηση του πώς η Αριστερά θα διαμορφώσει τακτικές διαχείρισης των νεοφιλελεύθερων ιδεολογιών που παγιώνονται καθημερινά στα νέα μέσα. Εστιάζει σε δύο κομβικά ζητήματα: πρώτον στην εργασία, και δεύτερον στην εκμετάλλευση της υπεραξίας. Ειδικά λόγω λιτότητας, το θεωρητικό, πρακτικό και πολιτικό πρόβλημα στην καρδιά της παραγωγής της κουλτούρας παραμένει ότι κάποιος πρέπει να πληρώσει το κόστος παραγωγής. Και αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να είναι ο χρήστης ούτε μπορεί να είναι ο εργαζόμενος, ούτε ακόμη χειρότερα αυτός που συμμετέχει. Ίσα-ίσα, η “συμμετοχή” κατανοείται ώς εθελοντική εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας. Εκμετάλλευση στην οποία και συμμετέχουμε καθημερινά.  Στην Ελλάδα της κρίσης, η λιτότητα έχει θεσμοθετήσει την επισφάλεια στην εργασία και την ιδεολογία της συνεργατικότητας.

 

Το Δημοσιογραφικό Παράδοξο

Μία ομιλία για την πολιτική οικονομία του Ίντερνετ και την σχέση της με την εργασία και το πρόβλημα της εκμετάλευσης της συλλογικής γνώσης και παραγωγής

Η συμμετοχή ώς εκμεταλευση

Η ίδια η ιδέα του δικτίου και της συμμετοχικότητας εννοιλογίτε ως νεο φιλελευθεση απο τα ιδεολογικά γενοφάσκεια του διαδικτίου. Όλη η εμπορική ανάπτυξη του Διαδικτίου βασίζεται στην ιδεολογική παραδοχή ότι η συμμετοχή μπορέι να τύχει εκμετάλευσης.  Όσο αυξάνεται το πεδίο συμμετοχής τόσο και το πειδίο εκτεμτάλευσης. Όσο τα δίκτια εναγγαλίζουν περισότερες πτυσες της ζωής μας, τόσο η δυνατότητα εμπορικής εκμετάλευσης του ότι κάνουμε αυξάνεται.

 

 

 

 

Το ζήτηαμ της εργασίας σητν δυνητικότητα πρωτο ενοιλλογίται απο την Τ. Τερρανοβα, φίλή καθώς και κυριολεκτικά ο μόνος άλλος άνθρωπος που ήξερα ο 1996 και ασχολήτω με το Ιντερνετ στο Goldsmiths. Το εννοιλογεί την δυνιτική εργασία στο χιλλιο συζητημένο άρθρο της Free Labour Producing Culture in the Digital Economy.   H αρχική της δουλεία ξεχιλίζει απο αγάπη για την κυβερνωπανκ και το Ιντερνετ, όταν διάβαζε κομμάτια του διδακτορικού μου, που σκιάγραφε ένα πολύ χειρότερο μέλλον μου έλεγε πάντα ” το αγαπας τόσο πολύ ε”. Μία μέρα στις αρχές του 2001 μου είπε¨είχες δίκιο, η πολιτική οικονομια κέρδισε. Οι πρακτικές εκμετάλευσης της συλλογικής γνώσης καθώς και εργασίας σητν Αριστερά αποτελούν ένα αγκάθι για την πολιτκή. Από το αρχείο της ΕΡΤ μέχρι την ιδεολογία της αναπτυξής και των start ups, από την διαφθέτησει των δικαιωμάτων στους εργαζόμενους σε ισ΄τοτοπους και σε κανάλια μέχρι την ψηφιοποιηση του πολιτισμού, το ζήτημα της εργασίας και της υπεραξίας στην δυνιτικότητα μας κοιτάει κατάματα χωρςί εμείς να μπορούμε έυκολα να απαντήσουμε ερωτήματα όπως

 

– σε ποιόν ανήκει το συλλογικό

– εάν ανήκει σε όλους πως θα πλη΄ρωνονται αυτοι που θα το παραγουν, και ποιός θα τους επιλέγει?

– γιατί αφήνει η ριστερά την αγορα να διαχείριστεί την υπερξία της εργαίσα σητν παραγωη΄κουλτούρας?

– γιατί είναι ένας λανθάνων κρατισμός η λύση στο ζήτημα?

Leave a Reply

YOUR CUSTOMERS ARE GLOBAL INTRODUCE YOURSELF