FIL586

Κάπως οι συζητήσεις για τον νόμο για τα κανάλια και η συζήτηση για τον ΦΠΑ είναι συνδεδεμένες, με το περίφημο ευρωπαϊκό ιδεώδες να αιωρείται από πάνω μας, λες και είναι κάτι απτό που όλοι καταλαβαίνουν. Ο πολιτισμός, τα μέσα και η παιδεία, λέει, είναι δημόσια αγαθά!  Η αλήθεια είναι ότι στην Ευρώπη, λόγω της ανόδου του φασισμού δεν τίθεται ζήτημα πλήρους απορρύθμισής τους. Ο όρος “ελεύθερη αγορά” θεωρείται συνώνυμος με την ίδεα ότι εάν αφήσουμε τον πολίτη να διαλέξει υπάρχει πάντα η περίπτωση να επιλέξει Χίτλερ.  Στην ΕΕ λοιπόν η ρύθμιση της λειτουργίας της παιδείας, του πολιτισμού και των μέσων για το δημόσιο συμφέρον είναι δεδομένη: ρυθμίζονται ως αγαθά με διττή φύση, δηλαδή προϊόντα με λειτουργίες βασικές για την εύρρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Οι φόροι κατανάλωσης ρυθμίζουν τη ζήτηση των αντίστοιχων προϊόντων, και μία σειρά από πολύ πολύπλοκα κανονιστικά ζητήματα την προσφορά τους (γενικό καλό, όχι βία κλπ.). Πέρα απο τις πολύ σοβαρές λειτουργίες τους για την κοινωνία (γλώσσα, κοινωνικοποίηση, παραγωγή δημοσίου νοήματος κλπ.) και τα τρία θεωρούνται merit goods, προϊόντα δηλαδή για τα οποία κανονικά υπάρχει χαμηλή ζήτηση αφού ο καταναλωτής δεν επιλέγει να καταναλώσει αρκετά απο τα προϊόντα αυτά, όσο δηλαδή είναι “καλο” για εκείνον.

Και πάμε στα 30 τελευταία χρόνια. Έχουμε τρείς βαθιά συνδεδεμένες αγορές (και τις υποαγορές τους) που δεν έχουν αναπτυχθεί με αυτούς τους όρους.  Η προσφορά σαφέστατα δεν έχει προσφέρει βασικά προϊόντα που χρειαζόμαστε, έχοντας ουσιαστικά αρνηθεί τον διττό ρόλο τους (παιδικό πρόγραμμα, πρόγραμμα για τρίτη ηλικία, ζώνες εκπαιδευτικής τηλεόρασης, μαθήματα για εργαζόμενες μητέρες, πρόγραμμα και παιδεία για τον μεταναστευτικό πληθυσμό, και δεκαδες αλλα) και η ζήτηση το ίδιο. Ίσα ίσα εχουν αναπτυχθεί στην ανομία, στην απόλυτη άρνηση του δυτου αυτου ρόλου, μακρία απο οποιδήποτε ιδεώδες, χωρίς όραμα περί πολιτισμού κλπ, με το άλλοθι ότι  “πρέπει να κτίσουμε σχολείᨔπρέπει  να αποκτήσουμε κανάλια”και αργότερα χωρίς καν άλλοθι.  Και 30 χρόνια ταίζουμε αυτόν τον τεράστιο ελεφαντα στο δωμάτιο. Εξυπηρετεί τους πάντες, από την πατριαρχία, μέχρι την εκκλησία, από τα ελληνάδικα μέχρι την τελετή έναρξη της ολυμπιαδας, και τα φροντηστίρια. Και ξέρουμε όλοι ότι υπάρχει αδιανόητα αυξημένη ζήτηση για το φάσμα των προϊόντων/υπηρεσιών που προσφέρονται. Και τώρα μας έχει πιάσει υστερία για το γιατί μία κυβέρνηση βάζει φρένο στη ζήτηση προιόντων των οποίων η προσφορά ΌΛΟΙ μας παραδεχόμαστε ότι δεν εμπίπτει σε οτιδήποτε οραματικό. Αυτή η αυξημένη ζήτηση προδίδει ακριβώς το ότι η προσφορά έχει ορίσει τη ζήτηση, κάνοντας την κατανάλωση τους εργαλιακή. Εχουμε ορίσει την παιδεία, τον πολιτισμό και τα μέσα εργαλειακά, ουσιαστικά λέγοντας ότι δεν θα προσφέρει προϊόντα που σέβονται τη διττή φύση του υλικού πολιτισμού και μορφωτικών & επιμορφωτικών του εργαλείων, προσφέροντας προϊόντα για κάποιο χαμηλό παρονομαστή ενός πενητάρη άντρα που ούτε και εγώ ξέρω ποιός είναι. Και για εμένα το ζήτημα π.χ. της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των κοριτσιών είναι ένα ωραίο παράδειγμα: η μη ύπαρξη προσφοράς, στο βίβλίο, στο σχολείο και στην τηλεόραση, και η υπερπροσφορά προϊόντων που δεν κοιτάνε τις ανάγκες των κοριτσιών (σεξιστικά μηνύματα κλπ.), προκάλεσε τη ζήτηση για εκτρώσεις. Και τη ζήτηση αυτή, όλοι εκείνοι που παράγουν κοινωνικό νόημα, πολιτισμό, παιδεία, κυρίαρχες αφηγήσεις πολύ απλά έχουν αγνοήσει. Χρόνο μετά τον χρόνο. Δηλαδή, έχουμε ένα κλασικό externality, κάτι που προκαλείται από την κατανάλωση ενός προϊόντος ως παρατράγουδου, παρατράγουδου για το οποίο δεν ενδιαφέρεται κανείς. Εδώ και 25 χρόνια.

YOUR CUSTOMERS ARE GLOBAL INTRODUCE YOURSELF