Πάμε για τσάι, να τελειώνουμε;

lolita620-thumb-large

Δημοσιευμένο στο To Portal.gr, 12 Μαρ 2014

Κοιτώ την κ. Μπακογιάννη να διεκδικεί συναισθηματικά τα πολιτικά της πιστεύω, και σκέφτομαι το Tea Party. Και δεν υπάρχει κάτι πιο επικοινωνιακά δυνατό από πολιτικό, που πονάει, και διεκδικεί, με έντονο συναίσθημα, τον πουριτανισμό, να αναδυθεί σαν σωτήρας από τις τρολιές του σύγχρονου νεοελληνικού πολιτισμού. Και διεκδικεί επειδή έχει πρόσβαση. Στην ιδανική ζωή της κυρίας Μπακογιάννη το ότι έχει πέσει θύμα τρομοκρατίας θα την καθιστούσε Υπουργό Τύπου, με τη δυνατότητα να μην εκδίδει ό,τι την πονάει¨ όπως είπε και ο Κ.Μπακογιάννης χθες το βραδυ στο Μεγκα, η υπόθεση “έχει ηδονή”.

Αντίστοιχα, τα θύματα παιδικής πορνογραφίας, θύματα και αυτά νομιμοποιημένης βίας, πολύ παραπάνω από την κ. Μπακογιάννη η οποία τουλάχιστον έχει την ευτυχία να ξέρει ότι ο δράστης είναι φυλακή, ιδανικά, θα ήθελαν να μη δημοσιευτεί ποτέ τίποτα παιδοφιλικό. Και οι δύο δεν θα ήθελαν να ξέρουν ότι βγαίνουν λεφτά από την “ηδονή”.

Πολιτικά συνεπές θα ήταν αυτό, εάν ήμασταν στην Αμερική και η κυρία Μπακογιάννη μαζί μας, και εάν όλοι οι θιασώτες αυτής της κατασκευασμένης υπόθεσης περί τρομοκρατίας και συγγραφής, δεν ήθελαν να ονομάζονται φιλελεύθεροι, αλλά νεο-συντηρητικοί- αυτό που είναι δηλαδή- και κατά μία έννοια νεο-πουριτανοί, άνθρωποί που χρησιμοποιούν το συναίσθημα κυρίως ενοχικά, στρατεύοντας το στην υποκρισία.

Οπότε τους προσκαλώ ειλικρινά, όπως και τα ΜΜΕ που της/τους έδωσαν βήμα στα κανάλια, να μας πουν την άποψή τους, για την έκδοση της “Λολίτας” από τις εκδόσεις Πατάκη….αυτή που φέρει και τη φωτογραφία του Εμπειρίκου, με τον ποπό της nimfet, ποπό τον οποίο όλοι οι αναγνώστες του Ναμπόκοφ παγκοσμίως έχουν φανταστεί, εκτός απο τους έλληνες που δεν χρειάστηκε γιατί τους πρόλαβε ο εκδότης, ο οποιός πρόσθεσε χωρίς να ιδρώσει κάνεις στην Ελλάδα, την φωτογραφία στο βιβλίο. Με ακρίβεια πρόσθεσε χωρίς να ρωτήσει τους αναγνώστες μια παιδοφιλική εικόνα στο εξώφυλλο, εικόνα μέρος ενός άλλου βιβλίου, μίας συλλογής του Εμπειρίκου.

Και την προσκαλώ να υποστηρίξει με τον κομιλφό – κανονιστικό, πλην όμως συναισθηματικό τρόπο της (αυτό το εξαιρετικό στυλ τύπου “είναι άνανδρος αυτός ο φονιάς”) σε ζωντανό διάλογο με παιδί που έχει κακοποιηθεί και σε συνδυασμό με τα νούμερα του πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει ο Πατάκης με αυτό το εξώφυλλο, έτσι για να αρχίσουν τα δάκρυα. Και να μας πει, γιατί σύμφωνα με τα δικά της πιστεύω δεν έκανε τίποτα όταν ο Πατάκης όχι μόνο έβγαλε το επίμαχο βιβλίο αλλά το στόλισε με εγχώριο παιδικό πορνό από παιδοφιλική συλλογή. Να πάνε μαζί και να βγούνε στα κανάλια και να υποστηρίξουν σοβαρά ως πολιτική τους την νεο-πουριτανική κοινωνία που φαντασιώνονται… αυτή που δεν θα έχει αίμα και σέξ, αυτή στην οποία η επιθυμία, η απόλαυση και ο πόνος θα ήταν στρατευμένα όλα σε μια κανονιστική ενοχή της συντήρησης, αυτήν στην οποια ο πόνος για κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικός απο κάποια άλλα, αυτήν στην οποια το ποιός πονάει και το πως πονάει κανονίζεται από τα πιστεύω μία χούφτας συντηρητικών υποκριτών.

Οι νεοπουριτανοί πρέπει τουλάχιστον να κάνουν αυτή την μάχη έαν θέλουν να είναι σοβαροί πολιτικά, πρέπει να διεκδικήσουν να αποσυρθεί το βιβλίο στο όνομα όλων των παιδιών που έχουν κακοποιηθεί από ενήλικες που διάβασαν, τον Μεγάλο Ανατολικό και αγόρασαν και αυτό το βιβλιαράκι με το παιδικό γυμνό ποπο. Ή μήπως αυτό θα γινόταν μόνο έαν ξέραμε ότι οι συγγραφείς του βιβλίου ήταν και δράστες. Ή μήπως θα γινόταν μόνο έαν είχαν τα παιδία-θύματα την πολιτική εξουσία της οικογένειας Μπακογιάννη. Ή μήπως δεν είναι αντίστοιχα τα εγγλήματα?

Η μήπως επείδη δεν μπορούν να στρατευθούν στο λόγο περί εμφυλίου, δεν αφορούν την πολιτικοποίηση της λογοτεχνίας.

Μια φίλη, μου είπε να προσέξω τι εύχομαι γιατί, λέει, αυτό θα κάνουν. Θα πάνε να αποσύρουν και την έκδοση αυτή της Λολίτας. Εμένα δεν με νοιάζει τι θα κανουν, με νοιάζει να εκφράσουν επιτέλους επίσημα τον νεο-πουριτανισμό τους.

Γιατί κάθε φορά που σαν φιλελευθερη κοιτάω αυτόν τον ποπό και ανακατεύομαι, αλλά παρόλα αυτα τον υποστηρίζω γιατί είμαι πολιτικά συνεπής, θέλω να βγουνε με την αντίστοιχη συνέπεια και να πουνε: “είμαι συντηρητικός μέχρι τα μπουνια, νεο πουριτανιστης μεχρι εκεί που δεν παει, θα σας μαντρωσω όλους με τον καθωσπρεπισμό μου”.

Δεν είναι τρόμερο να παραδεχτούν ότι όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι τους εκτός Ελλάδας πιστεύουν στην υποκρισία, στην ενοχή, στις διακρίσεις, στην υπεροχή της ελληνικής κουλτούρας, στο πορνικό γεροντικό βλέμμα ;…και πολλά άλλα αντιφατικά που φέρνει η βαθιά συντήρηση.

Και φυσικά γι’ αυτό δεν θα μιλήσουν ποτέ εναντίον του Εμπειρίκου, και θα κοιτάξουν χαμηλά όταν τους πει κάποιος χαμογελαστά ότι οι εικόνες του Τσαρούχη είναι πουτσολάγνες.

Ο νεο-συντηρητικός λόγoς κατασκευάζει αιτιότητες ανάμεσα σε διανοητικά έργα και πράξεις, για να προωθήσει την πολιτική του. Όπως και στην συγκεκριμένη περίπτωση ενεργοποιείται αυθαίρετα και σε σχέση με μεμονωμένα παραδείγματα, επίτηδες, ώστε να καλύψει την πραγματική του νεο-πουριτανική φύση, η οποία και φυσικά είναι βαθιά αντι-φιλελεύθερη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για νεο-πουριτανιστές που κρατάνε την μάσκα του φιλελεύθερου, μέσα από τη χρήση αυτού του λόγου. Νέο-πουριτανιστές, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τους προτεστάντες συνάδελφους τους, αλλά στην Ελλάδα του 2014 υποστηρίζουν και εκείνοι το βλέμμα τηςυποκρισίας, την τιμή του Εμπειρίκου, τον Τσαρούχη σαν straight ζωγράφο, την κατάργηση της αγωγής του πολιτη στα σχολεία, την κατάνυξη.

Στην αποθέωσή του ο νεο-συντηρητικός λόγος αυτός, επιτυγχάνει ακριβώς αυτό που “λένε” για τον βιβλιο του Κουφοντίνα, ταυτίζει δηλαδή το διανοητικό έργο με το απλό ποινικό αδίκημα, σε τέτοιο σημείο που η ποιότητα του ίδιου του έργου καθίσταται ανύπαρκτη. Στόχος του λόγου λοιπόν είναι η πλήρης εξίσωση λόγου και πράξης. Το έργο στερείται οποιασδήποτε άλλης αξίας, δηλαδή πέραν αυτής του ποινικού αδικήματος, με το οποιο επιθυμούν οι νεο-συντηρητικοί να το συσχετίσουν. Και φυσικά το έαν ο δράστης έχει καταδικαστεί, σταματάει να έχει σημασία.

Κλασική τακτική του λόγου είναι η διαφοροποίηση ανάμεσα στη λογοτεχνία και άλλα είδη διανοητικών έργων, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, έτσι ώστε η ποινικοποίηση του λόγου να φαντάζει πιο φυσική. Εξίσου κλασική είναι και η ιδεα ότι ο εκδότης που έκανε κάτι τέτοιο δεν ενδιαφέρεται για το εργο, αλλα μόνο για τα χρήματα που θα βγάλει. Όμως στην φιλελεύθερη σκέψη, στην Τέταρτη Τροποποιηση, δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα σύμφωνα με το οποιο θα μπορούσαμε να ποινικοποιήσουμε το βιβλίο του Κουφοντίνα, χωρίς να κάνουμε το ίδιο με το λευκωμά του Εμπειρίκου ή την έκδόση της Λολίτας.

Αντίστοιχα δεν υπάρχει επιχείρημα, μέσα από το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ο πόνος θυμάτων ένος εγκλήματος είναι πιο σημαντικός από αυτόν άλλων, και άρα κάποιοι δράστες οφείλουν να σιωπήσουν. Για αυτό και είναι νεο-πουριτανική η πίεση να αυτο-λογοκριθούν οι εκδότες. Με άλλα λόγια όταν μας τελειώνουν τα ορθολογικά επιχειρήματα, αρχίζει το τσάι!

YOUR CUSTOMERS ARE GLOBAL INTRODUCE YOURSELF